Manusa

Lieve Conny,

gisteren vroeg je ons om onze ervaring met het verwelkomen van een Bengaaltje in ons huishouden. Die willen we natuurlijk graag met je delen.

Afgelopen 12 juni hebben we helaas onze Bengaalse kater moeten laten inslapen na een soort van beroerte/ bloedpropjes. Een zeer verdrietige bijkomstigheid van het hebben van huisdieren, maar na ruim 16 jaar onze kater geweest te zijn kijken we terug op een heerlijke periode van het hebben van Bengalen. Het is en blijft een bijzonder ras. Onze bengaalse poes Balika bleef alleen achter en we hebben altijd gezegd dat we ooit eens een sneeuwbengaaltje zouden willen. 

Na een ruim een maand van rouw (Balika veranderde ook in haar gedrag) kon de zoektocht beginnen naar een nieuwe Bengaal. Vanuit alle hoeken van het land zagen we advertenties, zowel op marktplaats als op andere forums, maar waar ga je op af? De aanschaf van een Bengaal is geen kleinigheid je wilt vooral ook een goed gevoel hebben bij de cattery en een veilge aankoop doen. Geloof me, niemand kan in de toekomst kijken over hoe een kitten zich ontwikkeld of dat je de juiste aanschaf hebt gedaan maar als de intenties juist zijn en je hebt een bepaalde klik met de eigenaren van de cattery dan heb je al een grote winst.

Via een site waar cattery’s die aangesloten zijn bij de juiste instanties kwamen we bij Airashii terecht en na een korte mailwisseling met uitleg over wat we zochten heb ik een enorm leuk telefoongesprek gehad met Conny en er bleek inderdaad nog een kitten beschikbaar te zijn. Na drie dagen mochten we op bezoek komen om te kijken. Vooraf vonden we dat bezoek al spannend.

Waar komen we terecht? Is Conny met haar cattery in het echt ook zo leuk als aan de telefoon? Is het daadwerkelijk wel een goed idee om daar een Bengaal te halen? Wat we ons toen niet realiseerden is dat Conny zich waarschijnlijk dezelfde soort vragen stelde, je wilt je met zorg gefokte kittens namelijk niet aan Jan en Alleman slijten.

Bij binnenkomst viel het eigenlijk allemaal al op zijn plaats. Een lieve zorgzame vrouw die haar tijd besteed aan het voortzetten van dit leuke ras en daar met trots over kan vertellen. We werden direct voorgesteld aan het hele kattengezin waar onze Manusa (spreek uit als Maaaaanoesj) tussen liep. Een zeer onderzoekend, energiek en bijdehand katertje. Geboren in een warm nest in Rotterdam en met alle kennis en zorgzaamheid grootgebracht om bij ons te komen wonen. 

En dan nog vier weken wachten, Manusa mocht pas weg na de tweede ronde inentingen en de castratie werd ook geregeld. Gelukkig hield Conny ons op de hoogte van de ontwikkelingen en kregen we foto’s en filmpjes om ons mee te vermaken tijdens het wachten.

Op zaterdag mochten we hem ophalen en na de juiste handtekeningen en het overhandigen van de papieren, voer voor de eerste periode, zijn favoriete speeltje en tips tot aan de horizon hebben we Manusa in zijn transport koffertje gezet en begon de autorit from hell. Wat een geluid kwam er uit dat kleine kitten, het ging niet geheel naar meneer zijn zin. Misschien wilde hij zelf aan het stuur? Gelukkig duurde de rit korter dan een half uur, maar pfff……..Hoe zal dit zich ontwikkelen? Bij thuiskomst hebben we de eerste tips van Conny direct toegepast, eerst in een klein kamertje, ga er bij zitten op de grond, laat hem zelf rondsnuffelen en ontdekken etc. Dat dat nog even een geknutsel zou zijn wisten we, want nieuwsgierige Balika had ook gemerkt dat er nieuw leven in huis was gekomen met alle vreemde geurtjes van dien en we wilden haar ook niet buiten sluiten. Dus afgewisseld wie bij Manusa zou zitten en wie dan beneden Balika aandacht zou geven. Het uit de reiskoffer stappen voor Manusa was dus totaal niet spannend, met een opgewekt hehe “daar zijn we dan” staart in de lucht en direct een knor gaf hij aan dat het wel naar meneer zijn zin ging. Ook het samenbrengen met Balika een paar uurtjes later ging prima. Het was wat aftastend en voor haar een stuk spannender als voor hem maar de kennismakingsperiode kon beginnen.

Dat deze periode een week of wat in beslag zou nemen hadden we niet verwacht, ik kan je daarbij verklappen dat bij Bengalen nooit iets gaat zoals verwacht. Dat de eerste nacht een drama zou worden vol met geroep om aandacht van zijn moeder en familie was te verwachten. Maar Manusa heeft al bijna klem gezeten onder de keuken (niemand wist dat daar een opening was), bevond zich bijna tussen de spouwmuren en zijn favoriet is momenteel om achter de tv te springen (in de kast) waar we hem dan weer met moeite achter vandaan kunnen halen. Ook bespringt hij Balika, vier poten in de lucht vanaf de bank, die daar grommend op reageert. Eten doen ze inmiddels naast elkaar en roepen om de portie speciaal natvoer dat ze extra krijgen dat doen ze in teamverband. Dus de vriendschapsband is aan het ontstaan. Ze hebben zelfs al een dutje naast elkaar gedaan op een gezamelijk veroverd kleed waar ik zelf eigenlijk onder lag………….

Wij zijn geen types die termen als “gouden mandje” hanteren of zichzelf zien als papa’s van de katten. We hebben ons huis niet volledig ingericht als katten paleis. Als we op vakantie gaan blijven de katten ook gewoon thuis en komt er twee keer per dag een buur even kijken. Ze worden niet op hun wenken bediend en we zitten niet geheel op een lijn qua opvoeding. En alleen al om die redenen denken we dat we goede match zijn met deze katten, en stiekum ga je enorm van ze houden en heb je slapeloze nachten als ze iets mankeren. 

Mocht iemand nieuwsgierig zijn waar de namen vandaan komen, Balika betekend “meisje” op zijn Bengaals en Manusa betekend “man” op zijn Bengaals. Met dank aan Google translate.

Groet,

Rick en Vincent